Σήμερα όποιος παράγει, ουσιαστικά αντιμετωπίζεται σαν τρομοκράτης. Των Αλέξανδρος Οικονομίδης και Ανδρέας Κυράνης


Δυστυχώς τα πρώτα νομοθετικά μέτρα της κυβέρνησης, δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν την μονοδιάστατη ατζέντα που έχουν επιβάλλει τόσα χρόνια οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. 
Οι πρώτες εξαγγελίες, δεν έχουν τίποτε να προτείνουν επί του απολύτως συγκεκριμένου. Και δεν θα μπορούσαν να έχουν, γιατί από τα υποκείμενα της σύνταξής τους απουσιάζουν παντελώς, η ίδια η μεταποιητική διαδικασία, και οι πραγματικοί παραγωγοί. 

Οι πραγματικοί παραγωγοί, είναι εξορισμένοι στην κόλαση του δαιμονοποιημένου κέρδους, της κακής ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που η σημερινή εξουσία με τα κατάλληλα «καλαπόδια» θα τους βάλει στο σωστό δρόμο, με τα ίδια ακριβώς εργαλεία, της εξάρτησης δηλαδή από την θεότητα του χρέους, που κάποιοι άλλοι χρησιμοποίησαν για να τους αφανίσουν. 

Εμείς δεν θα τους αφανίσουμε. 
Εμείς θα τους χρησιμοποιήσουμε, για να υλοποιήσουμε τις δικές μας στρατηγικές εξουσίας...


Οι περισσότεροι επαγγελματίες γνωρίζουν ότι καμιά προσφυγή σε ρυθμίσεις δεν βελτιώνει την θέση τους από μόνη της, αλλά αντίθετα τους καταδικάζει επαυξάνοντας τις εισφορές και τις επιβαρύνσεις, εφόσον παράλληλα δεν δημιουργούνται πραγματικές νέες συνθήκες εξάλειψηςτων λόγων που τους φέραν σε αυτήν την κατάσταση.


Όταν ταυτίζουμε το κέρδος του μικροβιοτέχνη, σαν σημασία και ουσία, με το σύγχρονο απρόσωπο παγκοσμιοποιημένο κέρδος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, μια και αντιλαμβανόμαστε τα δυο αυτά είδη σαν ένα, τότε δεν ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε
  • Αμάν πια με αυτή την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας.
  • Αμάν με τον μεγάλο αδελφό που θα ελέγχει την παραμικρή λεπτομέρεια της ζωής μας.
  • Αμάν με την απίστευτη υποκρισία όταν, το πραγματικό κεφάλαιο έχει χιλιάδες οδούς νόμιμης φορο-διαφυγής, ενώ ο μικρο-επιτηδευματίας που ασχολείται με την εργασία του και όχι με τις όποιες "business" καμία.
Καλό θα είναι η συντρόφισσα υπουργός πρώτα από όλα να επισκεφθεί το site της εφορίας ώστε να διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, ότι ακόμα και σήμερα οι πολίτες, ανεξάρτητα αν έχουν οφειλές ή όχι, αποκαλούνται "Υπόχρεοι"!
Υπόχρεοι, εκ γενετής, σε ποιόν και γιατί; Προφανώς στη εφιαλτική - απάνθρωπη Οργουελική Κεντρική Γραφειοκρατική Μηχανή, που έχει σαν μοναδικό της σκοπό να αλέσει  την ανθρώπινη προσωπικότητα μετασχηματίζοντάς τη σε "ρέπλικα”.

Να ζητήσουμε την εμπιστοσύνη από τους φορολογούμενους, αλλά και εμείς πρέπει κάποτε να τους εμπιστευθούμε και να τους στηρίξουμε, με ένα ξεκάθαρο και απλό θεσμικό πλαίσιο, ώστε όταν ανασάνουν να μην μπορούμε να τους τραβήξουμε «το χαλί κάτω από τα πόδια τους», όπως είναι ο κανόνας μέχρι σήμερα.
  • Αλήθεια ποιος γραφειοκρατικός μηχανισμός θα βάλει στο ίδιο τραπέζι του Προκρούστη, όλους τους ήδη κατεστραμμένους οικονομικά πολίτες, ώστε να αποφασίζει, στο ποιος έχει την δυνατότητα να πληρώσει και ποιος όχι;
  • Πότε άλλαξε το κράτος και η Δημόσια Διοίκηση, ώστε ο πολίτης να το αισθάνεται ως αρωγό του και να το εμπιστεύεται;
  • Πως αυτό είναι δυνατόν, όταν ο πολίτης καθημερινά αντιμετωπίζεται σαν εχθρός από τον γραφειοκρατικό κρατικό μηχανισμό;
  • Πως αυτό είναι δυνατόν όταν ο κάθε υπάλληλος ουσιαστικά αισθάνεται τον εαυτόν του μέρος της κρατικής μηχανής και όχι σαν Δημόσιος Υπάλληλος ως οφείλει, δηλαδή Υπάλληλος του Δήμου και της Κοινωνίας.
  • Πως αυτό είναι δυνατόν όταν οι δημόσιες υπηρεσίες, τις περισσότερες φορές δεν εφαρμόζουν καν τους νόμους που ψηφίζονται στο εθνικό κοινοβούλιο, αλλά τελικά εφαρμόζουν τις «ερμηνευτικές» εγκυκλίους του κάθε Γενικού Γραμματέα ή και Υπουργού;
  • Πως αυτό είναι δυνατόν όταν οι πολίτες τις περισσότερες φορές στην εφορία και όχι μόνο, προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες;
Ανεπιτυχώς βέβαια, διότι άλλωστε τα χέρια του δημόσιου υπαλλήλου είναι πισθάγκωνα δεμένα από τις όποιες εγκυκλίους. Η μοναδική δυνατότητα που έχουν, όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα, είναι να προσφύγουν στα φορολογικά δικαστήρια, που και τελικά μετά από τουλάχιστον 10 χρόνια, μπορεί μεν να δικαιωθούν, αφού όμως έχουν χάσει στο μεταξύ, την προσωπική τους περιουσία και ίσως ακόμα και την ελευθερία τους.

Καλό θα ήταν οι κυβερνητικοί παράγοντες, αντί να καλλιεργούν την προσωπική εικόνα τους, εμφανιζόμενοι καθημερινά στις εκπομπές του Αυτιά, Πρετεντέρη, Χατζηνικολάου κλπ, να κάνουν μια εκπαιδευτική εκδρομή στα Δικαστήρια της Σχολής Ευελπίδων και ειδικά τα κτίρια 7 και 5 όπου δικάζονται και καταδικάζονται καθημερινά μικρο επαγγελματίες για ασφαλιστικές εισφορές κάθε είδους ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και φορολογικές υποχρεώσεις.
Χαρακτηριστικό είναι ότι καθημερινά στο ωράριο 9 π.μ. έως τις 3μμ "δικάζονται" 240- 300 συμπολίτες μας. Φυσικά ούτε λόγος για απόδοση δικαιοσύνης, αλλά αντίθετα πρόκειται για βιομηχανία καταδικαστικών αποφάσεων.

Δεν αναφέρομαι βέβαια στα διπλανά κτίρια, που "δικάζονται" οι κάθε είδους διαταγές πληρωμής και οι καθημερινές κατασχέσεις σπιτιών και βιοτεχνικών εργαστηρίων, όπου φυσικά ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει καμία προστασία πρώτης κατοικίας για τα κάθε είδους επαγγελματικά δάνεια και εγγυήσεις.

Το αποτέλεσμα είναι να συνεχίζεται ο συνεχής και ανηλεής διωγμός των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων από τον κρατικό φορολογικό και όχι μόνο μηχανισμό. 

Σήμερα όποιος παράγει, ουσιαστικά αντιμετωπίζεται σαν τρομοκράτης
Αν δεν φορο-αποφεύγει και έχει φορολογικά κέρδη, τότε ο επιχειρηματίας ουσιαστικά είναι άμεσα υποψήφιος να πάει φυλακή, στην οποία τον οδηγούν οι συνεχείς φορολογικές μεταρρυθμίσεις, που εκτός της άμεσης φορολογίας, περαίωσης, 85% (σήμερα 100%) προκαταβολή φόρου ένεκα μελλοντικών κερδών, συνεχών αυξήσεων των ασφαλιστικών εισφορών στο ΙΚΑ, ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ, φόρος επιτηδεύματος, συνεχείς αυξήσεις στο ρεύμα, παράλογα δημοτικά τέλη και γενικά ότι κατέβει στο κεφάλι του καθενός υπουργού ή και γενικού γραμματέα, παίζοντας με το excel και αδιαφορώντας πλήρως όχι μόνο για τις κοινωνικές αλλά για αυτές ακόμα τις οικονομικές επιπτώσεις στον τόπο μας. 
Η κυρίαρχη ακόμα λογική δυστυχώς οδηγεί στο να  μην  υπάρξει ρήξη και αποδέσμευση από τις χρηματαγορές ούτε καν έμμεση .
Μα πως να συμβεί αυτή η ίσως αναγκαία και πολυπόθητη ρήξη, αν ο λαός σου βρίσκεται και όχι άδικα, σε πλήρη αμηχανία;

Ο λαός αυτός ενώ έχει όραμα, δεν μπορεί να το εκφράσει και δεν γνωρίζει πως να το πραγματοποιήσει, όταν οι ίδιοι οι ηγέτες του δεν το έχουν ενστερνιστεί (πρόσφατες δηλώσεις του Α. Τσίπρα στον ΣΕΒ: Τι ανάπτυξη χρειαζόμαστε;  ....Η ανάπτυξη που χρειαζόμαστε και θέλουμε...οφείλει να στηρίζεται στις επιχειρήσεις έντασης κεφαλαίου!!!!!!)

Ο λαός αυτός κατανοεί, ότι την κοινωνική καταστροφή δεν θα αποσοβήσει κανένα εναγωνίως αναζητούμενο εξωγενές χρήμα, καμία επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, καμία κρατικοποίηση τραπεζών, καμία διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και ότι άλλο, αν αυτή η χώρα δεν σταθεί κάποτε στ αλήθεια σε δικά της πραγματικά πόδια, στη δική της δηλαδή παραγωγική υπόσταση και αυτοδυναμία

Για να συμβεί όμως αυτό, χρειάζεται η συγκρότηση ενός Στρατηγικού σχεδίου - προγράμματος  εξόδου από την κρίση, ταυτόχρονα με τη χάραξη μιας νέας Εθνικής Παραγωγικής Στρατηγικής.

  •           Η χώρα δεν χρειάζεται καλύτερη διαχείριση του υπαρκτού μοντέλου. 
  •     Η χώρα χρειάζεται ένα εναλλακτικό παραγωγικό μοντέλο και σχέδιο, ικανά να διαχειριστούν από κοινού τον πραγματικό της φυσικό και πνευματικό πλούτο
  •        Μόνο αυτό μπορεί να συγκινήσει, αφυπνίσει και κινητοποιήσει στ’ αλήθεια ευρύτατα στρώματα του ελληνικού λαού, επί τη βάση:
o   της αληθινής τους παράδοσης
o   των πραγματικών τους δυνατοτήτων
o   των πραγματικών τους αναγκών.

Το πρόγραμμα μιας ενδογενούς παραγωγικής μας ανασυγκρότησης, είναι πρωτίστως ζήτημα κατ εξοχήν πολιτικό, που προϋποθέτει την ευαισθητοποίηση, "συγκίνηση", "ενθουσιασμό"  και τελικά την κινητοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας, ανεξαρτήτως των όποιων ιδεολογικών προκαταλήψεων και εμμονών και δευτερευόντως τεχνικό, σαν προϊόν "ευρεσιτεχνίας" των όποιων πεφωτισμένων τεχνοκρατικών εγκεφάλων μας.
Η συναίσθηση της ζωτικής για τη χώρα μας σήμερα κρισιμότητας μιας τέτοιας παραγωγικής κατεύθυνσης, οδηγεί στην εξίσου ζωτική ανάγκη προστασίας των υλικών όρων που θα την στηρίξουν, δηλαδή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των αυτοαπασχολούμενων παραγωγών, των μαστόρων και του επιστημονικού δυναμικού της χώρας.

Αν αυτοί δεν διασωθούν, τότε δεν θα υπάρχει κανένα άλογο για να σύρει το κάρο. 


Ανδρέας Κυράνης: Αρχιτέκτονας - Μηχανικός.
Οικονομίδης Αλέξανδρος: Μαθηματικός - Μηχανουργός.

Μέλη του τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²