30 Ιουνίου 2020

«Ρέκβιεμ με κρεσέντο;» του Θεμιστοκλή Ξανθόπουλου

-->

Αγαπητές/Αγαπητοί Συνεργάτες και Φίλοι στο ΙΝ.Ε.Π.Α.,
Δυόμισι χρόνια από την επικοινωνία μας μέσω και της αποστολής του Α΄ Τόμου του δοκιμίου υπό τον γενικό τίτλο 
«Ρέκβιεμ με κρεσέντο;»
καταθέτω το σύνολο του τρίτομου πονήματος.  Θέτω υπό την κρίση σας ερευνητική δουλειά δέκα χρόνων, εμπλουτισμένη με εμπειρίες μισού και πλέον αιώνα στα ελληνικά και διεθνή εκπαιδευτικά – ερευνητικά δρώμενα και το παγκόσμιο κοινωνικό και παραγωγικό γίγνεσθαι, για τη συστηματική παρουσίαση και την κριτική επισκόπηση της προϊστορικής και ιστορικής μας πορείας.
Κοινός μας τελικός στόχος είναι η χάραξη και θεμελίωση της εξόδου κατά τον 21ο αιώνα από το παγκόσμιας εμβέλειας τρέχον δυσπνοϊκό παραλήρημα. Το βιώνουμε καθημερινά, με οδυνηρές για τις νεότερες κυρίως γενιές επιπτώσεις. Συμμερίζομαι και προσπαθώ να τεκμηριώσω με λογικά επιχειρήματα τη διάχυτη σε αρκετούς από εμάς αίσθηση του πνιγηρού εγκλωβισμού σε δίκτυα και δίνες ολιγάριθμων δεσποτειών επί της δικής τους τεχνητής Παγγαίας και Πανθάλασσας. Διαπιστώνουμε άλλωστε ότι  πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν ήδη οδηγηθεί στην εφιαλτική κατάσταση απόκληρων, μεταλλαγμένων σε σπαστικές μαριονέτες. 

21 Μαΐου 2020

Ενέργεια και Μεταλιγνιτική Εποχή. Του Χρήστου Μαλτέζου*

Πρόλογος
Η μεταλιγνιτική εποχή στην οποία εισέρχεται η χώρα μας, φέρνει μεγάλες αναταράξεις και ανακατατάξεις στον ενεργειακό τομέα. Το χρονικό διάστημα της σταδιακής απόσυρσης των λιγνιτικών μονάδων παραγωγής ενέργειας, το οποίο επέλεξε και δεσμεύτηκε η χώρα μας, είναι ήδη πολύ μικρό. Έως το 2023, θα υπάρξει απώλεια ενός μεγάλου μέρους της εγκαταστημένης και ικανής προς λειτουργία ηλεκτρικής ισχύος. Και αυτό, σε σύγκριση με άλλες χώρες μεγαλύτερης λιγνιτικής παραγωγής ισχύος στην Ε.Ε., που κατά συνέπεια είναι πολύ μεγαλύτεροι ρυπαντές, ωστόσο, τελούν υπό ευνοϊκότερους όρους απόσυρσης άνθρακα ως ενεργειακό καύσιμο.


Η ρεαλιστική δυνατότητα ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης και οι αληθινά δημιουργικές δυνάμεις αυτού του τόπου. Διαδικτυακή συζήτηση.

Την Δευτέρα 18 Μαΐου στις 8.30 το βράδυ, η ΔΡΑΣΗ κίνημα πολιτών για τα Βριλλήσσια, διοργάνωσε τη δεύτερη διαδικτυακή εκδήλωσή της.
Βρισκόμαστε στο ΜΕΤΑ της κοινωνικής απομόνωσης. Και η συζήτηση για την Οικονομία έχει έρθει στο επίκεντρο... 
Εισηγητής: Ανδρέας Κυράνης αρχιτέκτονας μηχανικός 

19 Μαΐου 2020

Πάνω που μάθαμε να είμαστε τα γκαρσόνια της Ευρώπης, χάσαμε τους πελάτες. Του Αλέξανδρου Οικονομίδη

Κτίριο τροφοδοσίας νοσοκομείου Σωτηρία. Αρχιτέκτονας Ιωάννης Δεσποτόπουλος 
Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω τους φίλους της  «Δράσης» σχετικά με την σημερινή πρωτοβουλία τους να μιλήσουμε για την επόμενη μέρα μετά τον Κορονοϊό.

Ένα θέμα τόσο καίριο αλλά και ταυτόχρονα τόσο αποκλεισμένο από τον λόγο τόσο του πολιτικού προσωπικού, αλλά και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Σήμερα μετά από 12 χρόνια βαθιάς οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής κρίσης, μετά από 10 χρόνια σκληρής εφαρμογής μνημονιακών πολιτικών, οι κυβερνήσεις τόσο του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πέρσι και σε συνέχεια της ΝΔ, προσπαθούν να μας πείσουν ότι επιτέλους είχαμε επανέλθει στην ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ και στην ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Φυσικά η οικονομική εξαθλίωση του κόσμου συνεχίζεται καθώς και η κατάρρευση της ίδιας της χώρας μας σε κοινωνικο-οικονομικούς δείκτες (ΟΟΣΑ). 

8 Απριλίου 2020

ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΫΠΑΡΧΟΝ "ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΝΟΣΗΜΑ" ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ του Ανδρέα Κυράνη

Απρίλιος  2020

"....κ’ εγώ θα τα περνώ στου σπλάχνου μου το μυστικό αργαστήρι / κι αγάλια με το παίξε γέλασε και το βαθί κανάκι/ πέτρες, νερό, φωτιά και χώματα θα γίνουν όλα πνέμα...."

από στίχους της Οδύσσειας του Καζαντζάκη στο κάτω μέρος του μεγάλου ψηφιδωτού που φιλοτέχνησε ο Τσαρούχης το 1959-60 (διαστάσεων 3,765x2,02). Βρισκόταν στον αίθριο χώρο της Σχολής Δοξιάδη στον Λυκαβηττό, δωρίστηκε από τα παιδιά του Κων. Δοξιάδη στο Μουσείο Μπενάκη και τοποθετήθηκε στην είσοδό του. 

«...καμιά αρετή σχεδόν δεν φοβούνται οι δαίμονες, όσο την πραότητα....»
                                                                 Ευάγριος ο Ποντικός μοναχός (γύρω στο 380μχ), "Κεφάλαια περί διακρίσεως παθών και λογισμών"


1. Η ανάγκη τα πράγματα να λεχτούν ακριβώς με το όνομα τους 

26 Μαρτίου 2020

ΤΩΡΑ «ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ» ΜΕΤΑ ΟΜΩΣ ΤΙ; του Ανδρέα Κυράνη


Μάρτιος  2020
Τα αγαθά της συγκοινωνίας, 1925 του Κωνσταντίνου Παρθένη

1. Το διεθνές περιβάλλον 

Μετά μια δεκαετία αναγκαστικής συμφιλίωσης με σοβαρές ανατροπές στην κανονικότητα της καθημερινότητας μας έρχεται η επιδημία του κορονοϊού να προκαλέσει μια νέα ριζική ανατροπή της οποίας το μέγεθος ουδείς μπορεί από τα πριν να διαστασιολογήσει. Η αδυναμία της ιατρικής βιομηχανίας να προσφέρει άμεση θεραπεία οδηγεί τις κατά τόπους κυβερνήσεις σε λήψη περιοριστικών μέτρων πρωτόγνωρων και παράλληλα πρωτόγονων προκειμένου, απολύτως στα τυφλά, να διασωθεί ότι μπορεί να διασωθεί από ανθρώπινες ζωές. Τα μέτρα αυτά, αγνώστου κατ αρχάς σαφή ορίζοντα, γεννούν με την σειρά τους μια αδιανόητη καταστροφή σε παγκόσμια κλίμακα. Η πολιτική της τυφλής παγκοσμιοποίησης και της διεθνούς χρηματιστηριακής οικονομίας υφίσταται σοβαρό πλήγμα. Μαζί όμως με τα "ξερά" καίγονται και τα "χλωρά", οι τοπικές κοινωνίες και οικονομίες, τα λαϊκά στρώματα σε όλη την ποικιλία των ταξικών τους διαστρωματώσεων. Ακούμε σενάρια για τεραστία πτώση τόσο του παγκόσμιου όσο και των εθνικών ΑΕΠ. Γενάτε λοιπόν το εύλογο ερώτημα. Ποιος θα πληρώσει και πως τον τελικό λογαριασμό; Ένα λογαριασμό δυο διαστάσεων. Η πρώτη αφορά στο πως θα επιβιώσουν εντελώς άμεσα τα θύματα αυτής της εξαναγκαστικής φτωχοποίησης; Η δεύτερη και σοβαρότερη στο ποιος θα είναι ο ρόλος τους στο νέο οικονομικό σκηνικό της επόμενης μέρας;

13 Μαΐου 2019

Πολιτισμική και Παραγωγική Αναγέννηση της Αθήνας

Ο δημοτικός συνδυασμός «Αθήνα για την Ελλάδα» οργάνωσε στις 13 Μαΐου 2019, εκδήλωση με θέμα: «Η Αθήνα και η αναγέννησή της».

Ομιλητές: 
  • Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος, πρώην πρύτανης ΕΜΠ – μέλος ΙΝΕΠΑ,  «Το Πολυτεχνείο και ο αρχαιολογικός χώρος της Αθήνας».
  • Αλέξανδρος Οικονομίδης, Μηχανουργός – Μαθηματικός – μέλος ΙΝΕΠΑ, «Αθήνα και ο ρόλος της στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας».

26 Απριλίου 2019

Αναζητώντας σοβαρή πολιτική πρόταση. Του Ανδρέα Κυράνη

Ζ
ούμε σε μια ριζικά μεταβατική εποχή. Σε μια εποχή συνολικής κατεδάφισης των πάντων υπέρ κάποιου πλουμιστού και θολού «νέου» που επίκειται, με φαντασιακή προμετωπίδα το διεθνές Τεχνοσύστημα. Αυτή την περίοδο θα την διαβούμε ή ατομικά σαν υποταγμένα δουλικά ή από κοινού ως αυθυπόστατες ιστορικές συλλογικές οντότητες που διαθέτουν τα προσόντα και το τσαγανό για μια αυθεντικά δική τους στρατηγική.

Σήμερα η χώρα μας φαντάζει κλινικά νεκρή. Η όποια ουσιαστική διέξοδος προϋποθέτει την δύσκολη και θαυμαστή σύνθεση του εθνικού με τον κοινωνικό παράγοντα. Θα επιχειρήσουμε να ψηλαφίσουμε τα τεκταινόμενα μέσα από την δυναμική της παραγωγικής πραγματικότητας γύρω μας.

25 Απριλίου 2019

Η μετεξέλιξη της οικονομοκεντρικής Ε.Ο.Κ. στην ανολοκλήρωτη Ευρωπαϊκή Ένωση. Του Θεμιστοκλή Ξανθόπουλου

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) θεσμοθετήθηκε και συγκροτήθηκε το 1957 με τη συνθήκη της Ρώμης. Ήταν το δεύτερο βήμα έξι δυτικών χωρών της διχασμένης τότε σε δύο αντίπαλα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά στρατόπεδα Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Δυτική Γερμανία) προς την οικονομική ενοποίηση μέσω της δομικής και λειτουργικής αναβάθμισης ενός πρώτου βήματος, της ιδρυθείσας το 1951 Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (Ε.Κ.Α.Χ.). Ακολούθησε το 1973 η ένταξη στην Ε.Ο.Κ. της Βρετανίας, της Δανίας και της Ιρλανδίας, όταν επί προεδρίας Πομπιντού αποσύρθηκε το γαλλικό «βέτο» του προκατόχου του Ντε Γκωλ. Σηματοδοτήθηκε τότε η σταδιακή εγκατάλειψη της κεϋνσιανής μεταπολεμικής οικονομικής πολιτικής, ιδίως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας της Βρετανίας από την Θάτσερ το 1979. Μέχρι το 1986, η Ε.Ο.Κ. είχε διευρυνθεί με τρία νέα κράτη-μέλη, την Ελλάδα (1η Ιανουαρίου 1981), την Ισπανία και την Πορτογαλία (1986). 


Ευρετήριο: Όλες οι αναρτήσεις του blog με προεπισκόπηση στο άγγιγμα της εικόνας