Περί "Αριστεράς και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης" ή αλλιώς "Βάζοντας λάδι και ρίγανη στη φέτα". Του Ανδρέα Κυράνη και Αλέξανδρου Οικονομίδη*


Θέλοντας και μη, αργά ή γρήγορα, η κεντρική πολιτική σκηνή θα προσγειωθεί από το ζήτημα της διαπραγμάτευσης του χρέους στην σκληρή πραγματικότητα που το γεννά και το αναπαραγάγει εις το διηνεκές.

Τότε θα μπουν στο τραπέζι, οι αληθινές κόκκινες διαχωριστικές γραμμές που διχάζουν τον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, αποτρέποντας την όποια δυνατότητα της να συγκροτήσει ένα εναλλακτικό όραμα, προκειμένου να σταθεί στ αλήθεια στα δικά της πόδια. Τότε, ή θα τις συναισθανθούμε προκειμένου να τις υπερβούμε, ή θα χωθούμε ακόμη βαθύτερα σε μια δύνη που οδηγεί στον ιστορικό μας αφανισμό, με "νεωτερικό" άλλοθι την προσαρμογή μας στην υποτίθεται "ουδέτερη" πολιτικά και εθνικά, παγκόσμια επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση.

Η Δύση σήμερα αναγάγει το οικολογικό πρόβλημα του πλανήτη, σε κερδοσκοπική ατμομηχανή ενός εναλλακτικού "αναπτυξιακού" μοντέλου. Η μόνη παραγωγική πρόταση της Ευρώπης, η Ευρώπη 2020, εκεί και μόνο εκεί εδράζεται όταν κατά βάθος συνιστά ένα "ειρηνικό" υπερόπλο, στην διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα της συγκυρίας.

Το παραγωγικό μας πρόβλημα όμως είναι ζήτημα βαθειά πολιτικό, ζήτημα γέννησης γνώσης που προϋποθέτει λαϊκή συμμετοχή, και όχι διαχείρισης υφιστάμενης πληροφορίας. Υπερβαίνει δηλαδή τον εργαλειακό ορθολογισμό μιας στείρας δυτικής νεωτερικότητας που δυστυχώς συνιστά και τον απώτερο γεννήτορα μιας στερεότυπης αριστερής προσέγγισης.

Όταν τα πραγματικά προβλήματα "επιλύονται" πολεμώντας φαντάσματα, τότε, τα περί "αριστεράς" καρυκεύματα, πράγματι, δεν συνιστούν πάρα "το λάδι και την ρίγανη" στη φέτα. 

Ποιες είναι όμως αλήθεια οι κόκκινες γραμμές που διχάζουν το λαϊκό σώμα αυτού του τόπου;
  • Ποιο πρόβλημα αντανακλάται στο φαινόμενο της τεράστιας ανεργίας που καλείται να επιλύσει η παραγωγική μας συγκρότηση, με όρους όχι ιδεοληψιών αλλά πραγματικής ωφέλειας της ελληνικής κοινωνίας;
  • Πως αντιμετωπίζεται αυτό το πρόβλημα με όρους αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας;
  • Είναι άραγε ζήτημα "απασχόλησης" και τι πραγματικά σημαίνει αυτό το τελευταίο;

Αν δεν απαλλαγούμε από τις ιδεοληψίες του "αυτόματου", της μηχανής που δήθεν παράγει υπέρ-σύνθετα προϊόντα σε δευτερόλεπτα και δεν χρειάζεται παρά "επιστήμονες - προγραμματιστές"(sic), και "μονταδόρους" (ξανά sic), απάντηση δεν υπάρχει. Αυτές στηρίζουν το σημερινό καθεστώς της δήθεν "καινοτομίας" και  των clusters, προκειμένου να τροφοδοτούν αδιάκοπα με τροφή ένα αδηφάγο "τεχνικό τέρας", επαγγέλλοντας το τέλος της μανιφακτούρας, όπως το τέλος της ιστορίας λίγα χρόνια πριν, γιατί έτσι τούς βολεύει.

Απάντηση δεν υπάρχει,  αν δεν απαλλαγούμε από ιδεοληψίες μιας παρά-μορφωμένης "γενιάς τεχνοκρατών του ψηφιακού κόσμου", γενιάς στ αλήθεια παντελώς αγράμματης και αστοιχείωτης, μια και αδυνατεί έξω από τον προσωπικό της υπολογιστή να διακρίνει την βούρτσα από την αγκινάρα, τον σκύλο από το πρόβατο, την βιομηχανία από την μεταποίηση.

Αυτή η γενιά:
  • ασκεί εν τοις πράγμασι την σημερινή παγκόσμια εξουσία, επανδρώνοντας επάξια τα παγκόσμια κυβερνητικά κέντρα.
  • είναι ο καθημερινός "εφαρμοστής" και "μονταδόρος" της δυστυχίας μας.
  • είναι πράγματι "ανελέητη", κατά την απολύτως άστοχη πρόσφατη ρύση της νέας επί των οικονομικών υπουργού μας[1].
  • "αλέθει"  την ανθρώπινη προσωπικότητα σε "ρέπλικα", στο όνομα της οργουελικής Κεντρικής Μηχανής.

Τότε, ο ελεύθερος υδραυλικός χειρώνακτας Ρομπέρ Ντε Νίρο, στην εκπληκτική ταινία του Τέρυ Γκίλιαμ «Brazil», για να επιδιορθώσει τον κλιματισμό, αναγκαστικά εισβάλλει σαν τρομοκράτης, με την λογική, τα χέρια και τα εργαλεία του, κατά παράβαση του Κεντρικού Γραφειοκρατικού Μηχανισμού.

Η δήθεν "αριστερότροπη"  εκδοχή αυτής της γενιάς, είναι ακόμη πιο επικίνδυνη για την κοινωνία από την "φιλελεύθερη" της αντίστοιχη.
Έχει το θράσος να πιστεύει ότι, με άλλοθι τα αριστερά της καρυκεύματα, στο όνομα ενός κατ επίφαση ορθού λογού και μιας κατ επίφαση επιστήμης, επιτροπές επαϊόντων από άτομα της αφεντιάς της, καθ ύλην αρμόδια όργανα μιας νέας κρατικής γραφειοκρατίας, θα αποφασίζουν και καθορίζουν "το ορθόν", σε κάθε πεδίο της παραγωγικής μας πραγματικότητας.

Εκείνοι οι περίφημοι "ελεύθεροι παραγωγοί"[2], δεν θα είναι παρά εκτελεστές άνωθεν εντολών, στο όνομα της κοινωνίας αλλά ερήμην της, μια και εκείνη δεν γνωρίζει, δεν διαθέτει την δέουσα "επιστημονική τεκμηρίωση".

Μπροστά σε αυτά τα αήθη, ανιστόρητα και άτοπα σενάρια άρρωστης επιστημονικής φαντασίας, γνήσια τέκνα της κάθε λογής ύβρεως, τύφλα να έχει ο κάθε Σόιμπλε και η κάθε "μεταρρυθμιστική" ιαχή που μας βομβαρδίζει, ....βάστα Ρόμελ......

Το πραγματικό μας πρόβλημα, πρόβλημα ακόμη, και κατ εξαίρεση, για μας επιλύσιμο, λόγο ακριβώς μιας ατελούς βιομηχανικής-καπιταλιστικής μας ολοκλήρωσης, είναι η επαναξιολόγηση της αναντικατάστατης αξίας της δημιουργικής ανθρώπινης εργασίας. Της εργασίας, χειρονακτικής ή μη, που υπερβαίνει την όποια μηχανή, αναλογική ή ψηφιακή, της εργασίας που αντιστέκεται ακυρώνει και υπερβαίνει το όποιο τεχνικό σύστημα, της εργασίας που καταφέρνει να ενσωματωθεί σε προϊόν με υψηλή προστιθέμενη Αξία.

Ζήτημα  ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ για τους επικυρίαρχους, δύσκολο αλλά επιλύσιμο για εμάς και τον τόπο μας.

Το προϊόν αυτό προϋποθέτει σχέσεις εναλλακτικές στις κυρίαρχες, προϋποθέτει ΣΥΝΘΕΣΗ, διαδικασία αδύνατη στα πλαίσια αποκλειστικών εξαρτήσεων από ψηφιακά εργαλεία. Αυτά είναι απολύτως στείρα στο γεγονός γένεση.  Δουλειά τους είναι αποκλειστικά η διαχείριση, που δεν γεννά, διαχειρίζεται προϊόντα που άλλοι και αλλιώς γέννησαν.

Το προϊόν αυτό προϋποθέτει να θυμηθούμε, " ΣΩΜΑ ΘΥΜΗΣΟΥ....[3]", όχι να ξεχάσουμε, όλα εκείνα που συνιστούν όχι την εφήμερη αλλά την διαρκή πλευρά της ζωής μας.

Η νοοτροπία μας οφείλει να απεγκλωβιστεί από μονόδρομους που μας οδήγησαν στη σημερινή καταστροφή. Οφείλουμε να απαλλάξουμε το νου μας από μαζοχιστικές εμμονές περί μαζικού και φθηνού, εμμονές που πίσω τους κρύβουν έντεχνα τη διαχρονική μας εξάρτηση από έναν εξωγενή, εισαγόμενο, απρόσωπο, κοσμοπολίτικο και μοδάτο, παγκοσμιοποιημένο αχταρμά. Οφείλουμε να ξαναβρούμε το "αταξικό γαλάζιο που μας ενώνει", το κοινό συλλογικό μας στίγμα, σε αυτό τον τόπο της παντοκρατορίας του μικρού, σε "αυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα".

Τον εσωτερικό διχασμό μας, την αληθινή κόκκινη γραμμή της συγκυρίας που οφείλουμε να υπερβούμε, κτίζει μια νοσηρή νοοτροπία άκριτης αποδοχής αλλότριων κέντρων. Αυτή η γραμμή διαχωρίζει "την ήρα από το στάρι", τον πατριωτισμό από τον εθνομηδενισμό, την αληθινή δημοκρατία από τον αυταρχισμό, την όποια στ αλήθεια αριστερή πολιτική από τα όποια κακέκτυπα της. Αληθινή κόκκινη γραμμή είναι η διαυγής συναίσθηση της δυνατότητας να σταθεί στον σύγχρονο κόσμο αυτός ο τόπος στα δικά του πόδια χωρίς ξένα δεκανίκια. Αυτό δεν χαρίζεται, οικοδομείται με την καθημερινή μας στάση και πρακτική.

Αν στ αλήθεια πιστεύουμε σε αυτό τον τόπο, το ζήτημα της "ανεργίας" και το "παραγωγικό" μας ζήτημα που το γεννά, διαθέτουν σοβαρές ελπίδες επίλυσης. Αν στηρίζουμε τις ελπίδες μας σε ξένα πάσης φύσεως "δάνεια",  αντί για ελεύθεροι δημιουργοί εργαζόμενοι, θα μεταλλαχτούμε οριστικά, όσοι δεν αναχωρήσουμε για "αλλού",  σε ανθρωποειδή με εξαρτημένη "απασχόληση".

Αν απαλλαγούμε από αυτή την ιδεοληπτική αγχόνη, θα βρούμε τον δικό μας δρόμο. Δεν μας λείπει τίποτε προκειμένου να αποκτήσουμε διατροφική επάρκεια, εκτός ενός αυτιστικού μοντέλου μονοκαλλιέργειας, αρκεί να απαλλαγούμε από κώδικες Alimentarius.

Δεν μας λείπει τίποτε για να φτιάξουμε τα προϊόντα ενός δικού μας μηχανικού πολιτισμού.
Τα δικά μας "οικολογικά" αυτοκίνητα και τρένα, μπορούν κάλλιστα να διαθέτουν τεράστια ποιοτικά πλεονεκτήματα και ας μην κατασκευάζονται σε δευτερόλεπτα που κρύβουν πίσω τους αιώνες βιομηχανικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

"Η δική μας η ώρα θα έρθει" όταν δούμε με αθώο, καθαρό, και θαρραλέο βλέμμα από κοινού, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας.

Υ.Γ. Τα κέντρα κατεργασίας CNC, δεν είναι τα πλέον "παραγωγικά" μηχανήματα, απλώς είναι «ευέλικτα», δηλαδή  επαναπρογραμματίζονται γρηγορότερα με τη βοήθεια Η/Υ. Τα ελληνικά μηχανουργεία ήταν από τα πρώτα στην Ευρώπη, που εγκατέστησαν εργαλειομηχανές CNC. Τα "αυτόματα" "παραγωγικά" ρομποτικά συστήματα είναι άλλο πράγμα και σχεδιάζονται για μεγάλες γραμμές παραγωγής που συνήθως απουσιάζουν στη χώρα μας.

Ο μάστορας ρυθμίζει και προγραμματίζει την εργαλειομηχανή του. Αν δεν γνωρίζει να κατασκευάσει το οτιδήποτε με συμβατικά μηχανουργικά μέσα, τότε ποτέ δεν θα χειριστεί μια σύγχρονη μηχανή CNC. Ο Η/Υ γίνεται εργαλείο μόνο στα χέρια αληθινών μαστόρων τεχνιτών, άλλως παραμένει μέσο για βιντεοπαιχνίδια και .... Facebook.

Αν ο κ. Τσαμουργκέλης, (Δρόμος, φ.251, 21/2/2015), είχε εμπράγματη εικόνα από τα χιλιάδες μηχανουργεία του τόπου του, θα γνώριζε πολύ καλά ότι, χρησιμοποιούν εδώ και δεκαετίες εργαλειομηχανές CNC, συνδεδεμένες με προγράμματα CAD/CAM, και χειριστές μαστόρους με πολύ  υψηλό επίπεδο τεχνογνωσίας.

«...σήμερα δεν χρειάζονται κατασκευαστές όσο εφαρμοστές και μονταδόροι» !!!!ισχυρίζεται.
Προφανώς έχει πλήρη σύγχυση και άγνοια των ειδικοτήτων, εκτός και αν θεωρεί ότι "Αριστερή" Παραγωγική Ανασυγκρότηση σημαίνει να αγοράζουμε τις κατασκευές - εξαρτήματα - μηχανές από αλλού και εμείς απλώς να τις συναρμολογούμε - μοντάρουμε, ότι δηλαδή ακριβώς θέλουν και οι "εταίροι" μας, στα πλαίσια ενός πράγματι "σύγχρονου" αποικιοκρατικού μοντέλου. Μόνο που αυτό, όντας πλήρως εναρμονισμένο με ξένες και εχθρικές στρατηγικές, δεν αφορά καθόλου στην ευημερία του λαού αυτού του τόπου.

Απάντηση στο άθρο του Ηλία Τσαμουργκέλη "Αριστερά και παραγωγική ανασυγκρότηση” που δημοσιεύθηκε στον Δρόμο στις 21/2/2015.



[1] SKY 21/2/2015 Νάντια Βαλαβάνη: Η ρύθμιση για τις ληξιπρόθεσμες θα είναι και η τελευταία!!!!
[2] της "κοινωνίας ελεύθερων παραγωγών" του Marx.
[3] ΘΥΜΗΣΟΥ, ΣΩΜΑ... Κώστας Καβάφης 1918.

1 σχόλιο:

  1. Το προβλημα-κλειδι των περισσοτερων συνελληνων.

    Ακομη και οι περισσοτεροι συναδελφοι μου στο ΕΜΠ απο την επαρχια που αποτελουσαν τα »εργατικα χερια» της οικογενειας στις αγροτοκτηνοτροφικες εργασιες, αφου ολοκληρωσαν τις σπουδες τους -σπανιως ασχοληθηκαν στην συνεχεια με την χειρωνακτικη εργασια τα Σαββατοκυριακα και τις διακοπες τους- διοτι ως σπουδασμενοι μηχανικοι ανεβηκαν 2 πιστες. :-)
    Εξ’ αλλου σπουδασαν για να μην σκαβουν και το εννοουν.

    Για τους υπολοιπους (παιδια των πολεων) ας μην το συζητουμε

    Η αποφυγη, δια να μην πω αποστροφη , προς την χειρωνακτικη εργασια (σχετικα ανετη πλεον με γαντια, κρανη, μασκες προστασιας και εργασια με ηλεκτροκινητα μηχανηματα και εργαλεια). Αυτες οι δουλειες ειναι για τους Αλβανους, τους μεταναστες αδελφια μας….Ομως ενω υμνουν (το προλεταριατο δηλ. την εργατικη ταξη και την εργατικη της δυναμη) ως τον βασικο συντελεστη παραγωγης ταυτοχρονως απεχθανονται την εργασια, η οποια πρεπει να εκτελεσθει απο αλλους υπαναπτυκτους (εδω ή στο εξωτερικο (ΕΕ, BRICS, ΝΑ Ασια, .....)).Σχιζοειδεις καταστασεις....

    Σύμφωνα με τον ευρύτερο ορισμό του Μαρξ και των μαρξιστών, το προλεταριάτο αποτελείται από το σύνολο των μισθωτών και των ανέργων (που θεωρούνται μισθωτοί χωρίς απασχόληση), ορίζοντας το προλεταριάτο ως μια κοινωνική τάξη που, για να μπορέσει να επιβιώσει, είναι υποχρεωμένη να πουλά την εργατική της δύναμη στην ανταγωνιστική της τάξη που διαθέτει το κεφάλαιο και τα υλικά μέσα παραγωγής.

    Στις γ@μ@μενες υπηρεσιες πως να αποκτηθει η ταξικη συνειδηση ;


    Νομιζω οτι εχω βρει την κυριαρχη αντιφαση :-) του μεσου ''αριστερου'' ελληνα (και οχι μονον) , δηλ. την βιβλιογραφικη γνωση για την χειρωνακτικη εργασια, δηλ. για τις σκληρες συνθηκες εργασιας του προλεταριατου απο την εποχη της βιομηχανικης επαναστασης στην Αγγλια, τα απανθρωπα ωραρια εργασιας, τους εργατικους αγωνες με νεκρους, το οκταωρο, το πενθημερο για να φτασουμε στο τριωρο μηχανικου ΔΥ επι ΑΓΠ… και την αποστροφη προς την χειρωνακτικη εργασια με χρηση εργαλειων και μηχανηματων που κανει αρκετα ανετη την εργασια αυτη, οπως εξηγησα παραπανω αλλα κανεις «αριστερος» θεωρητικος :-) δεν μου το αναγνωριζει.

    Μεσα σε 40 ετη δεν εχουμε επαρκες εργατικο δυναμικο, οχι λογω της υπογεννητικοτητας, αλλα διοτι ενω το 1973 απο τους 100.000 αποφοιτους 6-ταξιου γυμνασιου εισηγονταν 15.000 σε ΑΕΙ/ΚΑΤΕ (15%), βαθμιαιως απο το 15% φθασαμε και ξεπερασαμε το 75%.

    Για το θεμα των «αριστερων» (αλλα και δεξιων και πασοκων ) κρατικοδιαιτων στελεχων θα ανταποκριθω σε καθε ερωτηση , αφου υποστηριζουν -ουσιαστικα- την συλλογικοτητα της διαιωνισης της υπαρξης τους επι 40 + ετη, χωρις να εχουν διευθυνει ουτε ενα μικρο μαγαζι 3-5 ατομων.

    Κατι σαν το στρωμα των διευθυντων κρατικων επιχειρησεων στην ΕΣΣΔ και στις λοιπες χωρες της ΚΟΜΕΚΟΝ, οπως οι αντολικογερμανοι διευθυντες εργοστασιων που ειδα το 1984 να κανουν διακοπες σε πολυτελη ξενοδοχεια στην Βαρνα Βουλγαριας.

    Βιβλιογραφια Σαρλ Μπετελέμ Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ

    ΥΓ Ενας φιλος μου εργοληπτης, οταν του ειπα για το προβλημα του πολλαπλαιαστη του ΑΕΠ (δηλ. οτι με καθε δις επενδυση επρεπε με ροπη προς καταναλωση 2/3 να απεφερε ΑΕΠ 3 δις), μου απαντα

    -και πως θελεις να λειτουργησει ο πολλαπλασιαστης, οταν πολλα απο τα υλικα ειναι εισαγομενα , ενω
    οι μεταναστες εργαζομενοι βγαζουν τα χρηματα που κερδιζουν στις πατριδες τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²