«Το πολιτιστικό μας αλφαβητάρι» Ομιλία του συγγραφέα Λαοκράτη Βάσση

laokratis_vassis_215 Ιανoυαρίου 2015 Στοά του Βιβλίου

Η αγάπη για το «αταξικό γαλάζιο» ενώνει αυτό τον τόπο!
«Είμαστε ένας τυχερός λαός, που όπως έλεγε ο Ελύτης, «έχουμε τους αιώνες της ιστορίας στο πλάι μας».
Πολύ τυχερός λαός! Να πιάσουμε την αρχαιότητα: Ξεκινώντας από τον Όμηρο και περνώντας στους τραγικούς. Είναι λίγο μακριά, αλλά και πολύ κοντά. Να πιάσουμε τη νεότερη εποχή, από τον Ρήγα και δώθε; Αν πάρει κανείς μονάχα την ποιητική δημιουργία, βγάζει τόση ποιότητα, έτσι που αν τη στύψει, μπορεί με αυτό το μαγικό απόσταγμα να ράνει όλη την Ελλάδα. Άρα εκεί πρέπει να πατήσουμε».


Η άποψη αυτή που έχει διατυπώσει επανειλημμένα δημοσίως ο Λαοκράτης Βάσσης, θα μπορούσε να πει κανείς πως αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της πολιτικής του φιλοσοφίας αλλά και την κεντρική ιδέα για το βιβλίο του Ανοιχτή συζήτηση: Το πολιτιστικό μας «αλφαβητάρι» και υπότιτλο Ελληνισμός, Πολιτισμός, Αριστερά που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ταξιδευτής. Το βιβλίο αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας που με τη μορφή Ανοιχτών συζητήσεων άνοιξε το 2005 και επιχειρεί να φωτίσει τα βαθύτερα πολιτικά και κυρίως τα πολιτιστικά αίτια της «μεταπολιτευτικής καταστροφής» που οδήγησε τη χώρα μας στη χρεωκοπία.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²