Εξέλιξη Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας (ΑΠΠ) στην Ελλάδα - συνοπτική ανάλυση, της Μαργαρίτα Αντωνίου

Νοέμβριος 2014

Διαβάζοντας στις εφημερίδες για την πτώση των εξαγωγών και την επιδείνωση του ισοζυγίου πληρωμών το τελευταίο τρίμηνο θυμήθηκα αυτά που έχουμε γράψει ως Τμήμα Βιομηχανίας.

Ότι δηλαδή χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση, αν αυξηθεί το εισόδημα, είναι πολύ πιθανόν να αυξηθούν οι εισαγωγές. 

Η καταστροφή της παραγωγικής βάσης της Ελλάδας συνεχίζεται και επιδεινώνεται.

Ψάχνοντας λοιπόν τα πρωτογενή στοιχεία της ΕΛΣΤΑ διαπιστώναι ότι η ΑΠΠ (Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία) σε χαρακτηριστικούς τομείς και κλάδους της οικονομίας συρρικνώνεται. Λογικό αφού έχουμε συρρίκνωση του ΑΕΠ πάνω από 25% (θυμίζω ΑΕΠ=ΑΠΠ +φόροι+επιδοτήσεις) (Διάγραμμα 1).

Στο Διάγραμμα 1 λοιπόν φαίνονται όλοι σχεδόν οι τομείς και οι κλάδοι να συρικώνονται αλλά σημαντικοί παραγωγικοί κλάδοι (μεταποίηση+ενέργεια (νερό κλπ) να ανθίσταται σχετικά (κόκκινη γραμμή στο διάγραμμα 1) μετά από μια μικρή αύξηση το 2010 και σχετική υποχώρηση το 2011 και 2012. 

Διάγραμμα 1



Στο ίδιο βλέπουμε λοιπόν τη γεωργία να παραμένει σταθερά σε χαμηλά επίπεδα (παρά βεβαίως τα παραμύθια ότι ο άνεργος κόσμος γυρίζει στα χωριά του), οι κατασκευές (πράσινη σκούρα γραμμή) να κάνει βουτιά και το εμπόριο που κινείται σε ψηλά επίπεδα να υποχωρεί σημαντικά.

Όμως αν το ψάξουμε βαθύτερα και σπάσουμε λίγο τα ενοποιημένα στοιχεία σε μεταποίηση, ενέργεια, νερό κλπ) βλέπουμε ότι πρακτικά το μόνο που αυξάνεται είναι η ΑΠΠ στην ενέργεια και στο νερό ενώ η μεταποίηση από το 2010 πέρνει την κάτω βόλτα (κόκκινη γραμμή στο Διάγραμμα 2).

Τί να εξάγουμε λοιπόν αφού δεν παράγαμε και τώρα παράγουμε ακόμα λιγώτερο;

Τί θα καταναλώσουμε αν αυξηθεί το εισόδημα χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση;

Σημειώνω το ενδιαφέρον σημείο της αύξηση των δαπανών για τη δημόσια διοίκηση μέχρι το 2009.

Διάγραμμα 2


Συμπέρασμα (μάλλον γνωστό αλλά επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις)

Η Ελλάδα μπορεί να καταστράφηκε αλλά τίποτα δεν πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό που λεγόταν να αναπτυχθούν οι παραγωγικοί κλάδοι (νόμιζω κάποιος αναλυτής τους λέει εμπορεύσιμους), η αγωνία που εξέφραζαν αρκετοί ότι ‘τίποτε δεν παράγουμε στην Ελλάδα’ προφανώς συνεχίζεται επί τα χείρω. 

Ακόμα και τα κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ, αν τα διαβάσει κανείς, μιλούν συνεχώς για παροχή Υπηρεσιών. 

Όμως ο μόνος δρόμος διεξόδου από την κρίση είναι να παράγουμε και αν θέλουμε εξαγωγές πρέπει να παράγουμε τα διεθνώς εμπορεύσιμα προιόντα που σημαίνει μεταξύ άλλων βιομηχανικά προιόντα με υψηλή προστιθέμενη αξία, τελικά προιόντα που είναι αποτέλεσμα σύνθεσης διαφορετικών κλάδων και όχι απαραίτητα προιόν εξειδίκευσης συγκεκριμμένου κλάδου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²