Εκδήλωση: Ελληνική Βιομηχανία. Μέρος 1: Από τη γέννηση ως την ακμή


Αγαπητοί φίλοι,

Το ΙΝΕΠΑ, Ινστιτούτο για την Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση, κλείνει έναν περίπου χρόνο λειτουργίας. Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία ανθρώπων της οικονομικής επιστήμης, της τεχνικής  και της παραγωγής με στόχο την ανάδειξη και ανάπτυξη των υπαρκτών, ωστόσο υποτιμημένων, δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας.

Το ΙΝ.Ε.Π.Α. με οικονομικό-κοινωνικό  πρότυπο την ενδογενή ανάπτυξη, επιθυμεί να συμβάλει στην δημιουργία  ενός  Εθνικού Στρατηγικού Παραγωγικού Οράματος.

Στα πλαίσια της δραστηριότητας του το ΙΝΕΠΑ διοργανώνει εκδήλωση σε δύο μέρη, για την Ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας.

Το πρώτο  μέρος αυτής της συζήτησης με την ιστορικό Χριστίνα Αγριαντώνη και τον οικονομολόγο Κώστα Μελά, καλύπτει  τις  απαρχές της, στα τέλη του 19ου αιώνα, έως και την περίοδο ανέλιξής της στον μεσοπόλεμο.

Το δεύτερο μέρος θα διεξαχθεί τον Μάϊο μήνα και θα καλύψει από την πρώτη περίοδο, της μεταπολεμικής ανάκαμψης έως την περίοδο της στασιμότητας και της παρακμής. 

Η σημερινή παραγωγικη καχεξία αναδύει  βασανιστικά ερωτήματα που επιζητούν απαντήσεις:

  • είχε η όχι στ' αλήθεια παραγωγικη υπόσταση αυτή η χώρα; πότε και πως;
  • ποιες ιστορικές συγκυρίες την σημάδεψαν;
  • πως αλληλοεπηρεάστηκε με το αξιακό σύστημα της ελληνικής κοινωνίας;
  • ποια τα ειδοποιά χαρακτηριστικά της τεχνικής της παράδοσης;
  • πως, που και γιατί χάθηκε στις μέρες μας;
Σκοπός της συζήτησης είναι η κατανόηση της ταυτότητας του ελληνικού βιομηχανικού  εγχειρήματος. Ευχή η εξαγωγή συμπερασμάτων που θα  συνεισφέρουν στην συγκρότηση προτάσεων για το παρόν και το μέλλον της παραγωγικής βάσης της χώρας μας συνεισφέροντας στην αναζήτηση ενός προτύπου ενδογενούς ανάπτυξης για την χάραξη μιας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθέστε τα σχόλια σας:

Σκοπός του μπλογκ αυτού είναι: Nα συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής.


Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: «παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε:
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού.
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι «χρυσοφόρες» δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών «πακέτων», της «Αλλαγής», του «εκσυγχρονισμού» και «της ισχυρής Ελλάδας»} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!).
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²